Yakınınızın Ölümüne Üzülmek

Hemen hemen herkesin hayatında, yakın çevreden ölen birileri olmuştur. Cenaze törenlerine, ilk üç gün yasına rastlamışlığınız vardır.
Bu durum gaddar olmayan herkesi üzer. Çoğu zaman ağlatır. Hatta öyle ağlatır ki bazen gözünüzde akacak yaş bile kalmaz.
Yakın çevrenizden ölüm haberi aldığınızda ilk tepkiniz bir daha gülemeyecek kadar üzülmüş olmanızdır. Hayatınızın zindana döndüğünü sanarsınız. Evet ilk saatler gerçekten bu şekildedir.
Çevrede yakınlar ağıtlar bu süreyi çoğu zaman uzatabilir. Sonra üç günlük yas tutma vaktidir. Tanıdığınız, tanımadığınız herkes sizi ziyaret eder. Başsağlığı verirken üzgün görünürler. AMA ORADA YARIM SAAT OTURUP AKRABALARINI GÖRÜNCE DEDİKODULARI KAHKAHALARI BAŞLATIRLAR. SİNİRLENMEMEK ELDE DEĞİL. Ama ölen kişinin hatrına çoğu zaman susarsınız. Bu onun cenaze evidir. Misafirine saygısızlık edilmez!
Sonra akşam olur herkes gider. Kendi yakın akrabalarla kalınır. Kalabalık bir aileniz varsa yavaş yavaş konuşmaya ve yemek yemeye başlarsınız. Çünkü kalabalık sizi buna yönlendirir. Siz yemeyince onlarda yemezler. Bu sebepten yersiniz. Acınız her ne kadar büyük olsa da...

İkinci gün olur,..
 Akşamına artık gözünüzde ki sıvının bittiğini ve artık yaş akmadığını fark edersiniz. Yakın akrabaların da orada kalmasıyla yavaş yavaş gülmeye başlarsınız. İstisna olmaz. Bu bedenin bir ihtiyacıdır. Sağlıklı bir beden o kadar uzun zaman gülmemeye dayanamaz. Gülersiniz ama içinizde ki acı derindir. Kalbinizde kıvılcımlar vardır elbet. Yüzünüz gülmese bile...

Üçüncü gün olur...
Bu gün o kadar berbattır ki. Gelenler sanki yemeğe gelmiş gibi hissedersiniz. Eğer sizden su ya da tuz isterlerse şaşırmayın. Her şeyin, ölümün gerçek olduğunu fark ettiğiniz zaman işte bu gündür. Herkes kahkahalarla güler. Hocanın sesi çoğu zaman duyulamaz bile. Yemek bitip, kalabalık dağılınca kurtulduğunuzu düşünürsünüz.

Hadin şimdi evi toplamaya. Ya bakın hayat nasıl da devam ediyor. Acaba misafirler '' Ölüyle ölünmez. Hayat devam ediyor. ''dediklerinde bunu kast etmiş olabilirler mi? Bence evet. Çünkü ortalığı kimin taze acısıyla toparladığı belli.
Yine de canilik etmeyelim. Dedikoduyu bırakıp arada gönderdikleri dualar bile yeter. Yabancıya gitmiyo dualar.
Yaa işte bakın. İlk ölüm haberini aldıktan son güne kadar neler neler değişiverdi. Günler nasılda çabuk geçti. Hatta bi ara '' Ya ben kaç gündür yıkanmadım. O kadar insanın içinde böyle mi kokuyodum?'' dediği bile olabiliyo insanın.
ÇÜNKÜ BİZ İNSANIZ. AYNI ANDA HEM ÜZGÜN HEM GÜLÜMSER HEM DE OLUR OLMADIK ŞEYLERİ VAKİTSİZCE DÜŞÜNEBİLİRİZ. BÖYLE OLMASA HER ÖLÜYLE HAYATA KÜSÜLSE İNSAN IRKI ÇOKTAN YOK OLMUŞ OLURDU.