Bakın bu pısırıklık değil. Heyecan değil. Ama öyle bir şey ki, birisi yürürken sizin ayağınıza baksa bileğiniz burkuluyor. Hah! İşte benim ki bu derece. Bu bakan şahıs annem olsa dahi durum değişmiyor. Elim elime, ayağım ayağıma dolanıyor. 

Tabiiii, şimdi blogumu inceleyenler bunun sebebini asosyalliğime bağlayabilir ama o sebepten olsaydı evdeyken durum farklı olurdu.

Böyle göze çabuk gelenlerimiz varsa en çok onlar anlar beni. Ya bildiğin arkadaş ortamında dalga geçilme kaynağısın. Abi baştan bittik biz. Yeni biriyle tanışınca ve samimi olunca, iç sesim hemen'' Bak bunda sana ulusa haykırır gibi gülecek tip var haa'' diye bi uyarı yapıyo bana. Gün içinde bu iç ses bildirimleri sık sık gelir. Ama benim iç sesim olan ses aslında ben olamam galiba. Öküz bu bildiğin.

 Durun durun siz demeden yine iç sesimin bana bildirimiyle sorunuza cevap vereyim; '' Psikolağa görün'' diyebilir bu durumla karşılaşmayan, kendini piremses sanan narin arkadaşlar çıkcaktır içimizden. Bi kere deneme amaçlı gittim. Ayyyy!!! Ne saçma şey o öyle. Karşında sakin sakin mıy mıy konuşan sana acaba derdi ne bunun diye bakan bi adam. Adını yanlış koymuşlar. Mıy mıy konuşan insan zümresi gibi. Kardeş ben mi yanlışına denk geldim orası bilinmez. Ammaaa bir daha da gitmem. Ne kadar çarşaf, beceriksiz, insanlar bana bakıyomu diye tereddütlü, tiken üstünde oturan bir kişi olsam da yapmam arkadaş. Gitmem bir daha. ( Buralar biraz işin mizahı. Allah dert vermesin cümlemize.)

O zaman bir klişe psikolog sözü ile kapatıyorum.

İÇİNİZDEN O YUMUŞAKCIK SES TONU EFEKTİNİ VEREREK OKUYUN.

 '' Kendinizi insan içindeyken germeyin, kasmayın. Onlarda sizin gibi sıradan insanlar. Hiçbir insan diğer insandan üstün değildir.''